The Karate Kid (2010) **

140min

Σκηνοθεσία: Harald Zwart

Σενάριο: Christopher Murphey, Robert Mark Kamen

Πρωταγωνιστούν: Jaden Smith, Jackie Chan, Taraji P. Henson

Όταν η μητέρα του υποχρεώνεται σε επαγγελματική μετάθεση στο Πεκίνο, ο 12χρονος Dre με βαριά καρδιά την ακολουθεί αφήνοντας τη γειτονιά και τους φίλους του στο Detroit. Η προσαρμογή του νεαρού στην καινούργια καθημερινότητα δυσχεραίνεται ακόμη περισσότερο, καθώς το ενδιαφέρον του για μια συνομήλικη Κινέζα βιολίστρια πυροδοτεί το μίσος μιας ομάδας συμμαθητών του. Το αποτέλεσμα είναι ο Dre να τρώει το ξύλο της χρονιάς του, μέχρι που ο κύριος Ηan αναλαμβάνει δράση και τον μυεί στα μυστικά του Kung Fu.


Μνήμες από φιλαριστά μαλλιά, σακάκια με βάτες, μουσική υπόκρουση Bananarama και το βουτυρόπαιδο Ralf Macchio να καταφέρνει κουτσαίνοντας, να στεφθεί πρωταθλητής και να «τα φτιάξει» με το ξανθόhit της εποχής Elisabeth Sue, ανασύρονται θέλοντας και μη από το συρτάρι μαζί με τα σχολικά λευκώματα. Μια γενιά σημερινών 30άρηδων και 40άρηδων που κάποτε ως έφηβοι αποφάσισαν να πατήσουν γερά στα βήματά τους έχοντας το βλέμμα τους στραμμένο στο ισχνό, δειλό baby face με τη λευκή κορδέλα, που έγινε άντρας επιτυγχάνοντας το ακατόρθωτο σε μια 80s εκδοχή του Δαυίδ και Γολιάθ. Η θέαση του remake μόνο να υπογραμμίσει μπορεί τις αρετές του πρώτου, θρυλικού φιλμ, αλλά και να αποδείξει την ανωτερότητά του έναντι των 3 sequels. Η σκηνοθεσία υποστηρίζει έξυπνα την ιστορία και το σενάριο ρέει στρωτά – με εξαίρεση την ελλειπή ανάπτυξη του χαρακτήρα της μάνας και του «κακού» παιδιού – ενώ οι σκηνές των μαχών έχουν ρυθμό, δύναμη και επαρκέστατο suspense, καθιστώντας το φιλμ ευχάριστο ως αυτόνομο. Ο Jackie Chan, δεν εντυπώνεται ως μορφή – όπως ο οσκαρικά υποψήφιος, προκάτοχός του Morita – αλλά δίνει μια συγκρατημένη, αξιοπρεπέστατη ερμηνεία. Ο μικρός Smith, από την άλλη, δείχνει να έχει ρίξει όλο το βάρος του στα σπαγγάτα, έχοντας αφήσει απ’ έξω την υποκριτική προπόνηση. Αυτός και ο περίγυρός του δεν έχουν αντιληφθεί, προφανώς, πως οι μορφασμοί του μπαμπά Will δεν αρκούν, για να έχει κάποιος στην πλάτη του 2 ώρες και βάλε (ναι, κρατάει τόσο) κινηματογραφικού χρόνου.

Η σκηνή με τα ξυλάκια, πέραν του γέλιου που βγάζει, σηματοδοτεί και κάτι άλλο: τη σύγχρονη και ρεαλιστική ματιά που προτίθεται να υιοθετήσει η νέα γενιά karate kid στα σημεία. Έτσι έχουμε πολίτες της U.S. που μεταναστεύουν σε άλλη ήπειρο για τα προς το ζην, αποδοχή της Κίνας ως μεγάλης οικονομικής δύναμης, οικολογικές ανησυχίες, ψήγματα πανθεϊστικής – φιλοσοφικής προσέγγισης της ζωής μέσω της shaolin κινεζικής πολεμικής τέχνης, το Kung Fu – και όχι το karate, o τίτλος έμεινε ως είχε για λόγους marketing – και ένα τσαμπουκαλεμένο μικρό που φλερτάρει. Το θέμα, βέβαια, του ρατσισμού αποφεύγεται επιμελώς, αντ’ αυτού παρακολουθούμε την οικογένεια της Mei-Ying να της απαγορεύει για λίγο τη φιλία της με τον έγχρωμο ξενοφερμένο, για να μην την αποσπά από τη μελέτη της και μόνο. Το αμερικανάκι καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του, χωρίς να χρειάζεται να μάθει την τοπική γλώσσα, αφού όλοι μιλούν αγγλικά, και να περιπλανηθεί στα αξιοθέατα της κινεζικής πρωτεύουσας δίνοντας χώρο για ένα διαφημιστικό spot υπερπαραγωγή, σκουντώντας τους γονείς που συνοδεύουν τα παιδιά τους στα multiplex, να τηλεφωνήσουν το συντομότερο στο tour operator για τα περαιτέρω.

Το «Wax on…Wax off…» έγινε ανέμπνευστα «Jacket on! Jacket off!», ο πατρικός δεσμός του Sao-Dre με τον δάσκαλό του όμως, έγινε πιο βαθύς μέσα από μια απρόσμενα συγκινητική σκηνή. Το Karate Kid 2 είναι ήδη στα σκαριά.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s