Baaria – La porta del vento / Baaria – Η πόλη του ανέμου (2009) **


150min

Σενάριο: Giuseppe Tornatore

Σκηνοθεσία: Giuseppe Tornatore

Πρωταγωνιστούν: Francesco Scianna, Margareth Made, Angela Molina

Η Baaria είναι η τοπική ονομασία της Bagheria, ενός χωριού της Σικελίας. Στους χωμάτινους δρόμους του τρέχουν δύο παιδιά: Ο μικρός Pietro, για να αγοράσει τσιγάρα για έναν συγχωριανό του, που του έχει υποσχεθεί χαρτζιλίκι, και ο Peppino, για να είναι στην ώρα του στο σχολείο. Μόνο που τους χωρίζουν περίπου 30 χρόνια, μια γενιά, αφού είναι γιος και πατέρας αντίστοιχα. Κάπως έτσι ξεδιπλώνεται η ιστορία της οικογένειας Torrenuova και μαζί με αυτήν η ιστορία αυτού του τόπου, αλλά και ολόκληρης της Ιταλίας από το 1930 μέχρι το 1980.

Σε συνέχεια της προσπάθειάς του να ξεπεράσει, ή έστω να επαναλάβει, τον κολοφώνα του – όπως αυτός εκδηλώθηκε στα 1988 με το κοινώς λατρεμένο Cinema Paradiso – ο σκηνοθέτης των αναμνήσεων δίνει το παρόν. Με ένα δυσθεώρητο – ιδιαίτερα για τα δεδομένα της πατρίδας του – budget, ανοίγει την καρδιά του πάνω σε ένα φιλόδοξο σχέδιο. Η τεχνική του άψογη, η εμμονή στις λεπτομέρειες αποδίδει τα μέγιστα, η φωτογραφία μαγεύει και η μουσική (βλ. Ennio Morricone) βάζει τις πιο ζωντανές πινελιές στο ονειρεμένο background αυτού του πίνακα ρεαλιστικότητας και φαντασίας. Στο foreground όμως, η ώρα περνά δύσκολα, καθώς η οθόνη γεμίζει συνεχώς με την απλή παράθεση υπερβολικά γραφικών αναπάραστάσεων της καθημερινής ζωής. Τα σχόλια πολλά, αλλά χάνουν τη δύναμή τους μέσα στην πληθώρα ηθογραφικών και ιστορικών στοιχείων. Η δραματουργία προσπαθεί να παίξει εναλλάξ με το γέλιο και το δάκρυ, πολλές φορές σχεδόν εκβιαστικά, χωρίς όμως σαφή κορύφωση. Οι φωνακλάδες ήρωες δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από τη βιαστικά σκετσαρισμένη και ημιτελή φιγούρα τους, ενώ η πλοκή καταντά μπερδεμένη, φλύαρη και γρήγορα κουράζει. Οι ερμηνείες ικανοποιούν, με αρνητική εξαίρεση αυτήν της αμήχανης Margareth Made.

Μαφία, Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος, Αμερικανοί, Κομμουνιστές, καθώς ο πολυμήχανος βοσκός, παππούς Ciccio δίνει τη θέση του στο ρομαντικό, πολιτικά ευαίσθητο γιο του Peppino και αυτός με τη σειρά του δίνει τη σκυτάλη στον καλλιτέχνη απόγονό του Pietro, που αφήνει το μέρος που γεννήθηκε για να σπουδάσει και να δοκιμάσει την τύχη του κάπου αλλού. Τα πάντα υπόκεινται στον αέρα της αλλαγής. Τίποτε δεν ξεφεύγει από το διάβα του. Τα κτίρια, οι δρόμοι, οι ίδιες οι πόλεις αλλάζουν μαζί με τους άνθρωπους τους, τις αξίες, τις ιδεολογίες, τις προσδοκίες, τα όνειρά τους. Μια ιδέα που αποτελούσε επανάσταση για μια χρονική περίοδο, θεωρείται κεκτημένο για την επόμενη. Οι Torrenuova, που στην πραγματικότητα είναι η οικογένεια Tornatore (με τον Pietro, να ενσαρκώνει τον Giuseppe) δεν αποτελούν παρά την αφορμή για την παρατήρηση της εξέλιξης της ίδιας της ζωής και της δύναμής της να αλλοιώνει και να ξαναχτίζει τα πάντα.

Αι γενεαί πάσαι, σε ένα φινάλε απόλυτα Tornatorικό που από το πουθενά, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, σε φορτίζει με τόνους νοσταλγίας. Άνθρωπος χωρίς παρελθόν είναι άνθρωπος δίχως μέλλον, σκέφτεσαι, καθώς ανασύρεις γλυκά τις διηγήσεις της γιαγιάς.

(Για το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s