Grown ups / Οι μεγάλοι (2010) 

102min

Σκηνοθεσία: Dennis Dugan

Σενάριο: Adam Sadler, Fred Wolf

Πρωταγωνιστούν: Adam Sadler, Kevin James, Chris Rock, David Spade, Rob Schneider, Salma Hayek

Πέντε παιδικοί φίλοι ξανασυναντιούνται, όταν ο προπονητής, που τους είχε απογειώσει το ηθικό οδηγώντας τους στην κατάκτηση του τοπικού πρωταθλήματος basket τριάντα χρόνια πριν, πεθαίνει. Αποφασίζουν να περάσουν μαζί το Σαββατοκύριακο της 4ης Ιουλίου στο σπίτι δίπλα στη λίμνη, εκεί που κάποτε μαζεύονταν και γιόρταζαν ως ξέφρενα νιάτα τις νίκες τους. Τώρα βέβαια, μεσήλικες πια, σέρνουν μαζί ιδιότροπες συζύγους, κακομαθημένα παιδιά, βραχνά σκυλιά, φωνακλούδες πεθερές και παριστάνουν τους μεγάλους και επιτυχημένους.

Μια ταινία που στα σίγουρα σχεδιάστηκε στη φάση χώνευσης μετά από σκληρό φαγοπότι, όταν τέθηκε στην παρεούλα των συντελεστών το φλέγον ζήτημα της εξασφάλισης του καλοκαιρινού χαρτζιλικιού. Προχειρότητα στο σενάριο, ερασιτεχνική σκηνοθεσία, αμήχανες ερμηνείες. Η ευκαιριακή συμμαχία των πέντε κωμικών, που έχουν κάνει θραύση σε δεύτερους, ατακαδόρικους ρόλους – εκτός του Sadler, που μαζί με τη θέση παραγωγού και σεναριογράφου, συνήθως κρατά και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στις ταινίες του – κυρίως εντός αμερικανικού εδάφους, αγκομαχεί στην κυριολεξία να δικαιολογήσει το εγχείρημά της. Μέσα από ατέχνως προκάτ καταστάσεις, οι ήρωες χωρίς πλοκή και ρυθμό περιφέρονται ως τελειόφοιτοι εντατικών μαθημάτων ανοησίας. Από την άλλη η Hayek κάνει μια ξέμπαρκη και αυτάρεσκη guest εμφάνιση, ενώ οι υπόλοιπες γυναικείες παρουσίες είναι άφαντες. Το αποτέλεσμα μοιάζει με εντελώς ξενέρωτη, τηλεοπτικών προδιαγραφών, παρωδία του The big chill, στην καλύτερη περίπτωση.

Κάπου ανάμεσα σε εντερικά αέρια, δημόσια ούρηση, καυτά σορτσάκια, στρώματα με νερό και χαστουκάκια με αφυδατωμένες, οργανικές μπανάνες το φιλμ προσπαθεί να χωρέσει σχόλιο πάνω στο αμερικανικό όνειρο. Θέλει να θίξει οπωσδήποτε το κυνήγι της ευμάρειας, την απουσία ελεύθερου χρόνου και ουσιαστικού διαλόγου, την έλλειψη παιδικής ηλικίας στη σημερινή νεολαία. Ζορίζεται να στριμώξει μηνύματα περί φιλίας, ισορροπημένων οικογενειακών σχέσεων, έμφασης στις μικροχαρές της ζωής και άλλα ωραία και συγκινητικά, ανάμεσα εννοείται από εκ βαθέων εξομολογήσεις, αγκαλιές και νοσταλγία. Φυσικά, αν και καλοδεχούμενα όλα αυτά, δεν καταφέρνουν ούτε στο ελάχιστο να αγγίξουν. Αφού ως τότε δεν έχει βρεθεί κανένας τρόπος προσέγγισης του κοινού, καμία αφορμή για να σκάσει το χειλάκι μας, πώς είναι δυνατόν να υπάρξει το όποιο συναίσθημα πέραν της βαρεμάρας;

Εκεί είναι που παρακαλούμε να μπει ένας serial killer στο παραλίμνιο σπιτάκι και να τους καθαρίσει όλους, μετατρέποντας το genre του φιλμ σε splatter και την κινηματογραφική βραδιά μας σε ενδιαφέρουσα.

(Για το cinemart.gr)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s