Rashomon (1950) *****

88min

Σκηνοθεσία:  Αkira Kurosawa

Σενάριο:  Ryunosuke Akutagawa («Rashomon» και «In a Grove»), Akira Kurosawa

Πρωταγωνιστούν:  Toshiro Mifune, Machiko Kyo, Masayuki Mori, Takashi Shimura

12ος αιώνας μ.χ. λίγο έξω απο το Κιότο, στην τεράστια και ερειπωμένη πύλη Rashomon.  Ένας ξυλοκόπος και ένας βουδιστής ιερέας θορυβημένοι συζητούν για το τελευταίο έγκλημα που έλαβε χώρα στην περιοχή: o διαβόητος ληστής Tajomaru επιτέθηκε σε ένα ανύποπτο ζευγάρι, βιάζοντας τη γυναίκα και πιθανότατα σκοτώνοντας τον άντρα.  Στην παρέα τους γρήγορα προστίθεται και ένας χωρικός, που βρίσκει στην πύλη καταφύγιο από την καταρρακτώδη βροχή και μαθαίνει για τις τέσσερις διαφορετικές εκδοχές της δολοφονίας.

Χρύσο Λιοντάρι στο Φεστιβάλ Βενετίας και τιμητικό Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας από την Ακαδημία, που έκτοτε θέσπισε τις υποψηφιότητες για την εν λόγω κατηγορία.  Εισαγωγή του όρου Rashomon στο Λεξικό της Οξφόρδης και τους νομικούς κύκλους.  Πρωτοποριακή τεχνική, χρήση flash-back και πλάνα αψεγάδιαστα αποκαλύπτουν τριγωνικές – τριαδικές συνθέσεις αποτελώντας διδακτέα ύλη σε όλες τις σχολές κινηματογράφου παγκοσμίως.  Για πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά η κάμερα στοχεύει άφοβα κατευθείαν στον ήλιο και ολόκληρος ο ιαπωνικός κινηματογράφος αφήνει την πόρτα ανοιχτή για την πρώτη του επαφή με τη Δύση.  Μια γνωριμία που θα μετατραπεί αιφνιδίως σε έρωτα με την πρώτη ματιά, δυνατό και παθιασμένο μέχρι και σήμερα.  Αυτή είναι η διαχρονική δυναμική του Κurosawa, του κορυφαίου αυτού δημιουργού που μελέτησε με τρόπο εμβληματικό και διορατικό το χαοτικό βάθος της ανθρώπινης ύπαρξης.  O Μifune – σημαντικότατος συμπαραστάτης του εδώ, αλλά και σε άλλες 15 ταινίες – και η Kyo σε ερμηνείες υπερβολικές, αποτίοντας φόρο τιμής στο θέατρο του Νοh και του Κabuki, αλλά και στο βωβό κινηματογράφο.

Κουβαλώντας το φορτίο μιας χώρας που ζει τον δικό της μεσαίωνα μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο και τον πυρηνικό όλεθρο, η ιστορία δομείται πάνω σε ένα απαισιόδοξο, αλλά και τόσο ουσιαστικά υπαρκτό οικοδόμημα.  Πραγματεύεται τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά της λαγνείας, του εγωισμού, του φόβου, της υπερηφάνειας, της ματαιοδοξίας, του ρόλου των δύο φύλων (με μια οπωσδήποτε μισογυνική απόχρωση), της αγριότητας, του μίσους.  Οι αντιφατικές μαρτυρίες του ζωώδους ληστή, της ανεύθυνης συζύγου και του στωϊκού νεκρού άντρα, μέσω μιας πνευματίστριας, εισάγουν θεαματικά τη διαστρέβλωση της αλήθειας ως αποτέλεσμα ιδιοτέλειας, αλλά και υποκειμενικής οπτικής και προσωπικής εντύπωσης.  Μπορεί το δικαστήριο να είναι φανερά λουσμένο στο φως, αυτό όμως δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, αφού τα φαινόμενα απατούν.  Από την άλλη εμείς που βρισκόμαστε στη θέση του δικαστή, αντιλαμβανόμαστε πως η δικαιοσύνη δύσκολα εφαρμόζεται, η ανθρώπινη φύση νοθεύει εκούσια ή ακούσια την αλήθεια και εμείς ως μέρος της δεν μπορούμε παρά να αμφιβάλλουμε και για τις δικές μας αντίληψεις, σκέψεις ακόμη και αναμνήσεις.

Μπορεί οι ουρανοί να θλίβονται βρέχοντας ασταμάτητα, μπορεί ο ιδεαλιστής / ιερέας εύκολα να απογοητεύεται και ο κυνικός / χωρικός να επιβεβαιώνεται για την ανθρώπινη ανεντιμότητα, ο απλός και μπερδεμένος ξυλοκόπος όμως, αποδεικνύει στο φινάλε πως μέσα στο μαύρο συνυπάρχει και το άσπρο.  Γι’ αυτό και υπάρχει και η ελπίδα για καλοσύνη και αλήθεια μέσα σε όλους μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s