Leaving / Partir / Φεύγω (2009) ***

85min

Σκηνοθεσία:  Catherine Corsini

Σενάριο:  Catherine Corsini, Gaelle Mace

Πρωταγωνιστούν:  Kristin Scott Thomas, Sergi Lopez, Yvan Attal

Μετά από 20 χρόνια γάμου, η ζωή της Suzanne, του επιτυχημένου γιατρού Samuel  και των δύο έφηβων παιδιών τους κυλά άνετα, ήρεμα και μονότονα.  Η Suzanne αποφασίζει να σπάσει την ανία της ξεκινώντας μαθήματα φυσιοθεραπείας, με σκοπό να ασχοληθεί ξανά με το επάγγελμα που άφησε πριν από χρόνια πίσω της για να γίνει μητέρα.  Το σχέδιό της περιλαμβάνει και τη μετατροπή μιας αποθήκης στον κήπο της οικογενειακής έπαυλης σε ιατρείο.  Έτσι γνωρίζει τον εργάτη και άρτι αποφυλακισθέντα Ivan.  Στο πρόσωπό του η Suzanne έχει την ευκαιρία να νιώσει κάτι πρωτόγνωρο γι’ αυτήν: το πάθος.

Η σκηνοθεσία της Corsini αποτελεί μια μικρή απόδειξη πως ένα θέμα χιλιοειδωμένο έχει σοβαρές πιθανότητες να σωθεί από τον κορεσμό, αρκεί να είναι έντιμα ειπωμένο.  Ο ρεαλισμός και η λιτότητα οδηγούν το όχημα ακριβώς εκεί, έχοντας αποφύγει με επιτυχία τις λακούβες του μελό.  Σε αυτό συμβάλει τα μέγιστα η παρουσία της Kristin Scott Thomas, σε ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο στα extra large υποκριτικά μέτρα της.  Στα επιδέξια χέρια της ο έρωτας μετουσιώνεται έξοχα σε υπαρκτή και συγκλονιστική κινητήριο δύναμη που συναισθανόμαστε ως θεατές.  Στραβοτιμονιές στο σενάριο υπάρχουν, όπως και το σκηνοθετικό ατόπημα του τέλους του φιλμ ως εναρκτήρια σκηνή.  Υπάρχει όμως και αυτό το κάτι που μας ωθεί να επιθυμούμε να δούμε την συνέχεια.

Το χρονικό μιας γυναικείας απιστίας περνάει μπροστά από τα μάτια μας.  Η   αναζήτηση τρυφερότητας και νέων ερεθισμάτων καταλήγει στην σύναψη παράνομης σχέσης με έναν άντρα με βιογραφικό στον αντίποδα του ευκατάστατου συζύγου. Ως εδώ κατανοητό.  Όταν το πάθος όμως κλιμακώνεται και αφήνεται ανεξέλεγκτο οδηγώντας σε ακραίες καταστροφικές και αυτοκαταστροφικές καταστάσεις, το παρελθόν και η ιδιοσυγκρασία της άπιστης συζύγου αναζητούνται επισταμένα.  Χωρίς αυτό το υπόβαθρο, η ταύτιση με την ηρωίδα χάνεται εύκολα.  Γι’ αυτό και η ερμηνεία των γεγονότων, ειδικά από ένα σημείο και έπειτα, μόνο συμβολικό χαρακτήρα μπορεί να έχει.  Αποκλειστικά μέσα από αυτήν την προσέγγιση, η ιστορία αποκτά νόημα και κατορθώνει να αγγίξει το μέγεθος τραγωδίας για τα πρόσωπα του ερωτικού τριγώνου.

Τελικά το πάθος είναι μία συναισθηματική κατάσταση που δύναται να καλλιεργηθεί  ή αποτελεί ενστικτώδη oρμή που λαγοκοιμάται εντός μας αναμένοντας την κατάλληλη αφύπνιση;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s