Shutter island / Το νησί των καταραμένων (2010) ***1/2

shutter-island-leonardo-dicaprio138min

Σκηνοθεσία: Martin Scorsese

Σενάριο: Laerta Kalogridis, μεταφορά της ομώνυμης νουβέλας του Dennis Lehan

Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Max von Sydow, Michelle Williams

1954.  Ένα ferry boat φτάνει στο μικρό λιμάνι του απομονωμένου «Νησιού των καταραμένων», όπου στεγάζεται η κλινική υψίστης ασφαλείας Ashecliff για τους πιο επικίνδυνους και ψυχικά διαταραγμένους εγκληματίες.  Μοναδικοί αποβιβαίνοντες ο ομοσπονδιακός αστυνομικός Teddy Daniels και ο βοηθός του Chuck Aule.  Η αποστολή που τους έχει ανατεθεί είναι να ερευνήσουν την υπόθεση της ψυχασθενούς Rachel Soldano,  η οποία εξαφανίστηκε μέσα από το κλειδωμένο δωμάτιό της κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.  Οι δύο αστυνομικοί γρήγορα αντιμετωπίζουν την περίεργη συμπεριφορά του προσωπικού και του διευθυντή της κλινικής, ενώ μια εντεινόμενη καταιγίδα αποτρέπει από κάθε σκέψη άμεσης διαφυγής, κάνοντας την παραμονή τους στο νησί εφιαλτική.

Η αίσθηση εγκλεισμού και απειλής έρχεται από το πρώτο δευτερόλεπτο και πολύ γρήγορα και άμεσα επιβάλλει την παρουσία της.  Μας καταπίνει ύπουλα, μας αποσυντονίζει και μέσα στην σύγχυση μας ακινητοποιεί στο κινηματογραφικό σύμπαν της.  Ένας ευφυής Di Caprio, εύστοχοι διάλογοι, πλάνα δουλεμένα στο όνομα υψηλής σκηνοθετικής μαεστρίας και υποβλητική, όσο δεν πάει άλλο, σκηνογραφία και φωτογραφία συνωμοτούν με κάθε μουσική νότα και επιβουλεύονται τα ήδη τεντωμένα νεύρα μας.  Από παντού ο Hitchcock και ο Kubrick μας κλείνουν ειρωνικά το μάτι – ή ενδεχομένως σε στιγμές, και τα δυο μάτια – γιορτάζοντας την μετά θάνατο κοινοπραξία τους.  Ο ήρωας, και όλοι εμείς μαζί του, παλεύει με την κινούμενη άμμο της πραγματικότητάς του.  Νωπές μνήμες από ένα βίαιο παρελθόν ενοχής και απώλειας αναζωπυρώνονται στην αριστοτεχνικά κλιμακούμενης έντασης και αγωνίας αναζήτησή του, όπου όλα είναι αμφίσημα.

Και εκεί που οι λεπτομέρειες, στο συντριπτικό σύνολό τους, τροφοδοτούν την ανασφάλεια με πιθανές ανατροπές, κάποιες ξεφεύγουν από το στόχο τους και δίνουν παραπάνω πληροφορίες.  Αυτό είναι και το σημείο, που έρχεται μάλιστα σχετικά νωρίς, που οι υποψίες γίνονται βεβαιότητες και αρχίζουμε να γράφουμε στο μυαλό μας τα πρώτα σενάρια τέλους της ταινίας με ελάχιστες πιθανότητες αποτυχίας.  Όταν, λοιπόν, το φιλμ κορυφώνει αφήνοντας σε κοινή θέα την αλήθεια, η ματαίωση αναπόφευκτα κάνει την εμφάνισή της.  Η ατμόσφαιρα της παράνοιας, η περιήγηση στα σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης φύσης με τα συνεπακόλουθα, δυνατά χτυποκάρδια και το σφίξιμο στο στήθος μας είχαν προετοιμάσει για ένα μεγαλεπίβολο slalom, που ενώ είχε όλη την συνέπεια, την πειθαρχία, τον επαγγελματισμό και το όραμα να σπάσει το ρεκόρ, δεν πέρασε στους προκριματικούς.  Η λύση της ιστορίας μοιάζει λίγη, αδικαιολόγητα μακροσκελής στην αφήγησή της και απομονωμένη σε σχέση με το γρήγορο ρυθμό του φιλμ, αφαιρώντας ακόμη περισσότερο το στοιχείο shock που όφειλε να περιέχει.

Έρχεται όμως εκείνη η τελευταία σκηνή.  Δίνει την σκορτσεζική τροφή της για σκέψη και περαιτέρω προβληματισμό.  Τι είναι χειρότερο τελικά, αναρωτιέται ο ήρωας και καθώς αφήνεται, κερδίζει μια θέση στο πάνθεον με τις καλύτερες ατάκες και μας κερνάει άλλη μία ανατριχίλα για τον δρόμο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s