The hurt locker / Αδρεναλίνη (2008) **1/2

131min

Σκηνοθεσία: Kathryn Bigelow

Σενάριο: Mark Boal

Πρωταγωνιστούν: Jeremy Renner, Anthony Mackie, Brian Geraghty, Guy Pearce, Ralf Fiennes

Μετά από μια αποτυχημένη αποστολή που είχε ως μοιραίο απολογισμό της τον θάνατο του πυροτεχνουργού της, η Company B – εξειδικευμένη στον αφοπλισμό αυτοσχέδιων βομβών στην Βαγδάτη του 2004 – υποδέχεται το νέο της μέλος.  Το όνομά του William James.  Η πρώτη συνεργασία του James με την ομάδα είναι επιτυχημένη, αλλά καταδεικνύει τον μοναχικό, απείθαρχο, ενθουσιώδη και ριψοκίνδυνο χαρακτήρα του.  Οι συνάδελφοί του JT Sanborn και Owen Eldridge γρήγορα συνειδητοποιούν πως οι 38 ημέρες που υπολείπονται μέχρι το τέλος της θητείας τους, θα δοκιμάσουν τις αντοχές τους στο έπακρον.

Απανωτά, ξαφνικά ζουμ, αποκλειστική χρήση κάμερας στο χέρι, έξυπνες οπτικές γωνίες, απρόσμενα ανατριχιαστικές λεπτομέρειες συνθέτουν μια σκηνοθεσία πολλών αστέρων μακριά από ό,τι mainstream πολεμική ταινία έχουμε δοκιμάσει μέχρι σήμερα.  Το αποτέλεσμα, με συμπαραστάτες τη νατουραλιστική φωτογραφία, τις άκρως ρεαλιστικές ερμηνείες και το «δουλεμένο» σενάριο του πολεμικού ανταποκριτή Mark Boal, αγγίζει επαρκώς το documentary, σαφέστατα στην εμπορική του έκδοση.  Σκηνές δράσης και έντονου άγχους στο πεδίο της μάχης διαδέχονται υπαρξιακή αγωνία και συναισθηματικές συγκρούσεις στο εσωτερικό πεδίο της μάχης των στρατιωτών, κλείνοντας σχεδόν επιτυχώς όλες τις πιθανές χαραμάδες αφηγηματικής χαλαρότητας.  Ναι, το κυνήγι της γάτας με τον ποντικό στη γυμνή ζούγκλα στο κέντρο του Ιράκ μοιάζει και είναι συγκλονιστικό.

Ο ήρωας – μισθοφόρος, όμως, βρίσκεται πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα, τη γυναίκα και το παιδί του.  Έχει συνειδητά επιλέξει να αφήσει πίσω του όλες τις ανέσεις – αλλά και τον καθημερινό αγώνα και τις υποχρεώσεις και την συνέπεια που αυτός συνεπάγεται – της σύγχρονης ζωής αποζητώντας την ένταση του πολέμου.  Αυτό είναι που τον θρέφει, τον ευχαριστεί, δίνει νόημα και σκοπό στην ζωή του, ενώ παράλληλα θολώνει την κρίση του και τον αναγκάζει να παρασύρει σε παράτολμες πράξεις τον εαυτό του και τους συντρόφους του.  Παρουσιάζεται λοιπόν ως ένας ναρκομανής με παραλλαγή, επικίνδυνος για τον εαυτό του και για τους άλλους, που αντί να βαράει ενέσεις «αδρεναλίνης» βρήκε διέξοδο στον παραλογισμό του στρατού.  Εκεί κάπου, με αποκορύφωση το φινάλε, βρίσκεται και η αδυναμία της ταινίας να δημιουργήσει ταύτιση με τα δεινά του πρωταγωνιστή, χάνει την όποια συναισθηματική της αξία και υπονομεύει το όλο εγχείρημα.  Είναι εμφανές οτι τα κλισέ στην εξέλιξη εντέχνως απουσιάζουν με σκοπό να καλύψουν το τεράστιο κλισέ μέσα στο οποίο περπατά το φιλμ.

Τι και αν η εναρκτήρια φράση προσπαθεί άστοχα να δικαιολογήσει και να συνδέσει τα όσα θα διαδραματιστούν στην συνέχεια;  Τι και αν ο James εμφανίζεται ως προιόν μιας καταναλωτικής κοινωνίας σε νιρβάνα;  Tι και αν οι Αμερικανοί στρατιώτες παρουσιάζονται ως ειρηνιστές και αλτρουϊστές;  Τίποτα από αυτά δεν πείθει και οφείλει να μην πείθει.  Προτείνω ο κάθε στρατόκ…λος να βγάλει τα απωθημένα του στο Call of duty.  Είναι πιο ασφαλής επιλογή.  Για όλους.  Για τους υπόλοιπους είναι μια ταινία που ευτυχώς εύκολα περνάει στη λήθη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s