J. Edgar (2012) **1/2

137min

Σκηνοθεσία: Clint Eastwood

Σενάριο: Dustin Lance Black

Πρωταγωνιστούν: Leonardo DiCaprio, Armie Hammer, Naomi Watts, Judi Dench

Είναι ο J. Edgar Hoover (Leonardo DiCaprio), ο ιδρυτής του F.B.I., που ηλικιωμένος πια, αλλά ακόμη στο πόστο του, έχει αναλάβει μια ακόμη σπουδαία αποστολή: τη διαφύλαξη του ονόματός του μέσα από μια αυτοβιογραφία.  Πόσα όμως, από αυτά που υπαγορεύει στο νεαρό γραμματέα του και καλύπτουν συνολικά 50 χρόνια δράσης, αποτελούν την πραγματική ιστορία της ζωής του;

Η Αστερόεσσα έχει τυλίξει με το φανταχτερό ύφασμα της μυθολογίας της πλήθος προσωπικοτήτων, καμιά όμως, δεν φτάνει σε αμφισβήτηση αυτή του Hoover.  Είναι ο άνθρωπος που έμεινε ακλόνητος στη θέση του μετά από τρεις πολέμους και οχτώ Προέδρους.  Εκείνος που κυνήγησε ανελέητα τους έγχρωμους, τους ομοφυλόφιλους, τους κομμουνιστές, ξεκίνησε αρχείο δαχτυλικών αποτυπωμάτων και νομιμοποίησε τις παρακολουθήσεις προσώπων, καθιερώνοντας τελικά το «φακέλωμα».  Και όλα αυτά στο όνομα της διαφύλαξης των ηθών της πατρίδας και της οικογένειας.  Ή μάλλον, πάνω στον φόβο που ο ίδιος έσπειρε είτε εκμεταλλευόμενος καταστάσεις, είτε προκαλώντας τες.  Το εξουσιαστικό, οργανωτικό, μεγαλομανές σπασικλάκι με το οξυδερκές μυαλό, τη δεσποτική μάνα και την ντελικάτη καρδιά που ποθεί να «βγει από τη ντουλάπα», δεν είναι παρά μια τρομοκρατημένη ψυχή, που υψώνει απόρθητους πύργους μοναξιάς ολόγυρά του.  Κανείς δεν πρέπει να μάθει τα μυστικά του – αυτά που προσπαθεί να θάψει στο χώμα της χαμηλής αυτοεκτίμησης, αντιθέτως εκείνος, εμμονικά οφείλει, να ξέρει όλων των υπολοίπων, και μάλιστα, στην πρώτη δύσκολη στιγμή, αδιακρίτως να εκβιάζει.

Ένα πολυεργαλείο βρίσκεται στα χέρια του Eastwood από υλικό τόσο αιχμηρό όσο χρειάζεται για να φτάσει ως το κόκαλο των πολιτικών υποθέσεων της Νεότερης Αμερικανικής (και ενδεχομένως Παγκόσμιας) Ιστορίας.  Εκείνος όμως στέκει ακαδημαϊκός, φιλήσυχος και άτολμος.  Προτιμά να κάνει το σουγιά χαρτοκόπτη και να ανοίξει με προσοχή σελίδες, που έτσι κι αλλιώς βρίσκει κανείς εύκολα στο Wikipedia, από το να βρεθεί με κριτική διάθεση απέναντι από τον ήρωά του.  Αφήνει τα ουσιαστικά απ’ έξω και ασχολείται με ανεκπλήρωτους έρωτες, καλοραμμένα κοστούμια και κάκιστης αισθητικής μακιγιάζ γήρανσης.  Τεχνικά άμεμπτος, μα υπερβολικά φλύαρος και μονοδιάστατος, ο Clint δημιουργεί ένα βασανιστικά ρηχό και πληκτικό φιλμ εξωραϊσμού και δικαιολογιών για τον Υπερπράκτορα Mr. Big Brother.  Ευτυχώς, εκεί υπάρχει ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του, ο DiCaprio, σε μια φαντασιωσική αντιπαράθεση με τον Orson Welles και τον Citizen Kane του.  Και ναι, τα βγάζει πέρα.